KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2011/13140 E., 2013/3329 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Şubat 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Resmi belgede sahtecilik
- Hüküm
- TCK.nun 204/1,62/1. mad. uyarınca 1 yıl 8 ay hp, TCK.nun 202/2, 62/1, 54. mad. uyarınca 10 ay hp , müsadere.
Karar Metni
308 kelime·2 dk okuma
Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5237 TCK'nun 58/7. maddesi gereğince mükerrirler hakkındaki infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmemesi isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:
1-Genel olarak belge, taşınabilen bir şey üzerine yazılıp da hukuki hüküm ifade eden, bir olayı kanıtlamaya yarayan yazıların bulunduğu bez, kağıt, levha ve plaka gibi nesnedir.
5237 sayılı TCK’nun 204. maddesinin gerekçesinde de belirtildiği üzere, belgenin varlığının kabulü için yazılı kağıdın bulunmasının zorunlu olmadığı, bir metal levha üzerine yazı yazılması halinde de diğer unsurların varlığı durumunda, belgeden söz edilebileceği, bu bakımdan araç plakalarının da resmi belge olarak kabulü gerekeceğinin vurgulanması karşısında,
sahte plaka oluşturulması ve bu plakanın bilerek kullanılması fiillerinin 5237 sayılı TCK’nun 204/1. maddesine uyan suçu oluşturduğu ve aynı araca ilişkin olup aynı zamanda ele geçirilen sahte trafik tescil belgeleri ve araç plakasını kullanması fiilinin sanığın savunmasının aksine bir delil de bulunmaması halinde bir bütün olarak tek bir resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı, sanığın güttüğü amaç ve saik, suç konusunun önemi, kastın yoğunluğu ve sahte belge çeşitliliğinin temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2011/13140, K. 2013/3329, 28 Şubat 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama