Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/2441 K.2013/3064

Yokluğunda verilen hükmün sanığa Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu gibi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.02.2007 gün, 46/39 ve 29.05.2007 gün, 114/113 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK.nun 232. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, aynı Kanunun 34. maddesinin 2. fıkrasında da, kararlarda başvurulabilecek kanun yolu, süresi, süre başlangıcı, mercii ve şekillerinin gösterilmesinin zorunlu olduğu,

yerel mahkeme kararında ise, başvuru süresinin ne zaman başlayacağının açıkça gösterilmediği anlaşılmakla, mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin 06.09.2010 gün 2008/191 Esas, 2009/545 Karar sayılı ek kararı kaldırılarak, gereği görüşüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

5237 sayılı TCK’nun 53/1. maddesinin uygulanması sırasında, hangi bendin uygulanacağı konusunda yargıca takdir yetkisi verilmediği halde, yalnızca anılan maddenin 1.fıkrası (a), (b) ve (d) bendindeki hak yoksunluğuna karar verilmesi,