Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/5331 K.2012/13552

I-Dairemizce de benimsenen ve ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.03.1998 gün, 50/105, 01.06.1999 gün, 137/146, 10.10.2000 gün, 175/193, 23.10.2001 gün, 226/227 ve 30.05.2006 gün 173/145 sayılı kararlarında ve benzer nitelikteki içtihatlarında açıklandığı üzere. 5271 sayılı CMK'nun 225.

(1412 sayılı CMUK'nun 257 ve 150.) maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup sanık hakkında defterdarlık mütalaasına uygun olarak 2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak eylemi anlatılarak dava açıldığı, ayrıca 'sahte fatura kullanmak', 'muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlemek', 'muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullanmak' suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu gözetilmeden dava konusu edilmeyen 'muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgeleri düzenleyerek kullanmak' suçunu işlediğinden bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,

II-Kabule göre de;

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca lehe yasa belirlenirken suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK' nun ilgili tüm hükümleri ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılmasında, 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesi uyarınca tayin olunan cezadan 765 sayılı TCK'nun 59/2 ve 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesi gereğince yapılan indirimler üzerine hükmolunan sonuç cezalar eşit ise de; 5237 sayılı TCK’nun uygulanması durumunda hapis cezasına mahkumiyetin doğal sonucu olarak anılan yasanın 53. maddesindeki hak yoksunluğunun da uygulanması nedeniyle 5237 sayılı TCK' nun aleyhe olduğunun gözetilmemesi,