Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/5801 K.2012/12572

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre hükümlü müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca lehe yasa belirlenirken suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun ilgili tüm hükümleri ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılmasında, 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 765 sayılı TCK.nun 59/2 ve 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nın 62. maddeleri gereğince hükmolunan sonuç cezalar eşit ise de.

5237 sayılı TCK'nun uygulanması durumunda hapis cezasına mahkumiyetin doğal sonucu olarak anılan yasanın 53. maddesindeki hak yoksunluğunun da uygulanması nedeniyle 5237 sayılı Yasa ile hükümlü lehine bir düzenleme getirilmediği anlaşıldığından 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasanın 6. maddesi gereğince ağır hapis cezasının, hapis cezasına çevrilmesi suretiyle önceki hükmün aynen infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Ceza Genel Kurulunun 07.02.2006 gün ve 11/12 sayılı kararında açıklandığı gibi, önceki kesinleşmiş hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasa ile hükümlü lehine bir düzenleme olup olmadığının yeniden değerlendirilmesi için yapılan uyarlama yargılamasındaki giderlerin yargılamaya neden olmayan hükümlüye yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının 231. maddede düzenlenen hükmün açıklanmasını geri bırakılmasının değerlendirilmesine ilişkin bölüm hariç diğer kısımlarının bütünüyle çıkarılıp yerine “5237 sayılı Yasa ile hükümlü lehine bir düzenleme getirilmediği anlaşılmakla, yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, hükümlü hakkında kesinleşen 25.05.1999 gün ve 1996/474 esas,