Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/24212 K.2012/19909

Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine dair Uşak Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2009 tarihli kararının sanık tarafından süresinde temyiz edilmediği gerekçesiyle 04.10.2010 gün ve 2008/86 esas, 2009/229 karar sayı ile temyiz isteminin reddine karar verildiği,

bu kararın sanık tarafından süresi içerisinde temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 11.04.2011 gün ve 2011/4900-1954 esas-karar sayılı ilamı ile “temyiz isteminin reddi” kararının onanmasına ilişkin kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.09.2012 gün ve KD-2012/214135 sayılı yazısı ile itirazda bulunulması üzerine, 05 Temmuz 2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6325 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 308/3. madde ve fıkrası uyarınca dosya ele alınarak yapılan incelemede gereği görüşüldü.

1-)Sanığın yokluğunda verilen 23.06.2009 tarihli mahkumiyet hükmünün, 24.08.2009 tarihinde “bizzat kendi imzasına tebliğ edildi” şerhi ile tebliğ edildiği görünen tebligat belgesi üzerinde sonradan yapılan inceleme sonunda düzenlenen 20.01.2012 tarihli ekspertiz raporunda, “tebligat mazbatası üzerinde ... adına atılı bulunan imza ile ...'ın mukayese imzaları arasında, adı geçenin elinden çıktığını gösterir nitelikte yeterli kaligrafik ve karakteristik ilgi ve irtibata rastlanmamıştır” denilmiş olması nedeniyle, sanığın 22.09.2010 tarihli temyizinin, öğrenme tarihine göre süresinde olduğunun kabulü gerektiğinden,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının, 6325 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 308/3. madde ve fıkrası gereğince yerinde bulunmakla Dairemizin temyiz isteminin reddine dair 11.04.2011 gün ve 2011/4900-1954 sayılı kararının iptali ve Uşak Ağır Ceza Mahkemesinin 04.10.2010 gün, 2008/86 Esas, 2009/229 sayılı Ek Kararı kaldırılarak yapılan incelemede.

2-)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen “resmi belgede sahtecilik” ve “dolandırıcılık” suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezaları artırıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş,

01.06.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasa belirlenerek sonucuna göre hüküm kurulmuş, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.06.2011 gün, 2011/6-94 esas, 2011/133 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere,