Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/24560 K.2014/8239

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/b-1. maddesi ile uygulama yapılırken cezanın alt sınırının 18 ay hapis olduğu gözetilmeyerek temel cezanın 1 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlendikten sonra, 5237 sayılı TCK.nun 61/6. maddesine aykırı olacak şekilde aynı Yasanın 43 ve 62. maddeleri gereğince uygulanan artırım ve indirimin de yıl üzerinden yapılması suretiyle sonuçta fazla ceza tayini

2-5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından temel cezanın belirlenmesi ve 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak yerlerine sanığın eylemine uyan 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca temel cezanın 18 ay hapis cezası olarak belirlenmesine,