KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2012/25787 E., 2014/6295 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Nisan 2014
- Tebliğname No
- 11 - 2012/84231
- Mahkemesi
- Kırıkkale 2. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 21/07/2009
- Numarası
- 2009/183 (E) ve 2009/499 (K
- Suç
- Mühür Bozma
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:
5271 sayılı CMK'nun 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5. maddesi uyarınca 2 yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir.
İncelenen dosyada sanığa yüklenen "mühür bozma" suçu neticesinde meydana gelen somut bir zarar bulunmadığı, adli sicil kaydında yer alan mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği cihetle, incelemeye konu suçla ilgili olarak “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” engel sabıkası bulunmayan sanığın hukuksal durumunun belirtilen yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi gerekirken,
hakkında TCK'nun 62. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanıp geçmişteki hali ve yargılama sürecindeki pişmanlığı nedeniyle bir daha suç işlemeyeceği kanaatiyle TCK'nun 51. maddesi uyarınca hükmolunan kısa süreli hapis cezasının ertelenmesine karar verilen sanık hakkında "daha önceden kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunduğundan" bahisle yazılı şekilde yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2012/25787, K. 2014/6295, 2 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama