Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/6134 K.2013/13235

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine: ancak;

1-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25, 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere. 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir.

Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır.

Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır.

Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır.

Somut olayda; suça konu çekin herhangi bir takibe konu edilmediği ve doğmuş somut bir zararın bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında katılanın zararı giderilmediği gerekçesiyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre de;

2- Resmi evrakta sahtecilik suçunun cezası, 765 sayılı TCK’nun 342/1. maddesinde 2 yıldan 8 yıla kadar hapis, 5237 sayılı TCK’nun 204/1. maddesinde ise, 2yıldan 5 yıla kadar hapis olmasına rağmen, temel cezanın alt sınırdan tayini halinde hükmolunacak cezaların eşit olacağı, ancak 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinde düzenlenen ve hapis cezasına mahkumiyetinin kanuni sonucu olarak uygulanan güvenlik tedbirlerinin 765 sayılı Kanunda bulunmaması ve hapis cezasının ertelenmesi halinde 5237 sayılı TCK’nun 51/3. maddesinde öngörülen deneme süresi, 765 sayılı TCK’nun 95. maddesinde öngörülen sürelerden daha az ise de;

öngörülen sürelerin iyi halli geçirilmesi halinde hükmolunan cezanın, 5237 sayılı Yasanın 51/8. maddesine göre “infaz edilmiş sayılacağı”, 765 sayılı TCK’nun 95/2. maddesine göre ise, “esasen vaki olmamış sayılacağı”ndan 647 sayılı Yasanın 6. maddesi ile 765 sayılı TCK’nun 95/2. maddesi birlikte değerlendirildiğinde, deneme süresi içerisinde suç işlenmemesi halinde “mahkumiyetin vaki olmamış sayılması” nedeniyle uygulama koşulları ve sonuçları itibariyle 5237 sayılı TCK’nun aleyhe olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,