Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/6676 K.2013/11716

Yokluğunda verilen hükmün sanık ...’ın ikametgah adresine Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca tebliğ edildiği 01.10.2009 tarihinde cezaevinde bulunduğu anlaşılmakla, sanığın 20.10.2009 havale tarihli dilekçesiyle vaki temyizinin süresinde olduğu ve Cumhuriyet savcısının temyizinin sanıklar ... ve ...’un hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan beraat hükmüne hasredildiği kabul edilerek yapılan incelemede:

1- Sanık ...’ın resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyetine ilişkin hükme yönelen temyizinin incelenmesinde;

Sanığın, şikayetçi ... adına oluşturulan sahte nüfus cüzdanı ile Hatay 4. Noterliğinden bu isme sahte vekaletname düzenlettirmek biçiminde gerçekleşen eylemlerinin, zincirleme şekilde kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilerek sanığın suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nun 342/2 ve 80 (5237 sayılı TCK’nun 204/1-3, 43/1.) maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın sübutun bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Cumhuriyet savcısının, sanıklar ... ve ...’un nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatlerine ilişkin hükme yönelen temyizinin incelenmesine gelince:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “nitelikli dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2.