Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2013/129 K.2013/3117

Yasal koşulları bulunmadığından sanıklar ... ve ... müdafilerinin vaki duruşmalı inceleme istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 318. maddesi gereğince reddine karar verilip incelenerek gereği görüşüldü;

I-Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hâkime ait olduğu cihetle, suça konu öğrenim durum belgeleri ile sanık ... hakkında düzenlendiği iddia olunan sahte doktor raporunun duruşmaya celp edilerek incelenmek suretiyle, özelliklerinin tutanağa yazılması, kararda aldatma kabiliyetinin ne şekilde gerçekleştiğinin tartışılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

II-Kabule göre de;

1- Belgelerde sahtecilik suçunun hukuki konusu kamu güveni olup; sanıklar ... ve ...’ın bir suç işleme kararının yerine getirilmesi amacıyla kanunun aynı hükmünü, kısa zaman aralıkları içerisinde, birkaç kez ihlal etmek suretiyle sahte öğrenim durum belgesi düzenleyip kullanmak eylemlerinin müteselsil tek suçu oluşturduğu gözetilmeden her bir belge ayrı suç kabul edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık ... adına öğrenim durum belgesi taslağının sanık ... Sezer’e ait bilgisayarda bulunan bir dosya içerisinde ele geçirilip polis tarafından çıktısının alındığı, anılan sanık adına oluşturulmuş sahte bir belge bulunmadığı gözetilmeden sanık ... ile bu sanıkla ilgili eylemlerinden dolayı sanıklar ... ve ...’ın beraatlerine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suça konu sahte öğrenim durum belgelerinin kanun gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgelerden olmadığı gözetilmeden ek savunma hakkı da tanınmadan TCK’nun 204/3. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

4- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.02.2005 gün ve 2005/6-16-14 sayılı kararında açıklandığı üzere sanıklar ... ve ...’ın sahtecilik suçları nedeniyle TCK’nun 61. maddesinde sayılan hususlar her bir suç için ayrı ve bağımsız olarak hüküm fıkrasında değerlendirilip somut gerekçelerin tek tek belirtilmesi ile ilgili kanun maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkı kullanılarak temel ceza belirlenip kişiselleştirildikten sonra ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği halde, toplu tek hüküm kurulup verilen cezanın 7 defa uygulanmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 230-232. maddelerine muhalefet edilmesi,

5-5237 sayılı TCK’nun 53/3. maddesi gereğince aynı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık hakları yönünden koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,