Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2013/15490 K.2014/714

21.11.2009 günlü iddianameyle sanık hakkında "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık ve mühür bozma" suçlarından kamu davalarının açıldığı, yapılan yargılama sonucunda mahkemenin 22.11.2010 gün 2009/641 Esas 2010/1239 Karar nolu ilamıyla "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan beraat", "mühür bozma suçundan ise mahkumiyet" kararları verildiği,

anılan kararın sanık tarafından süresinde temyizi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.07.2012 günlü iade kararı ile 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca sadece "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçu" ile ilgili olarak uyarlama yargılaması yapılması için dosyanın mahkemesine iade edildiği cihetle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade kararından sonra mahkemece yapılan duruşma neticesinde sanık hakkında "mühür bozma" suçundan yeniden verilen 27.12.2012 gün 2012/846-993 Esas sayılı kararın hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla,

sanığın "mühür bozma suçundan" 22.11.2010 günlü ilk karara yönelik yaptığı temyiz başvurusuna hasren yapılan incelemede gereği görüşüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58/7. maddesi gereğince "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazda duraksamaya, karışıklığa neden olacak ve infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,