Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2013/7041 K.2013/7893

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2007 gün 5/46-39 sayılı ve benzer kararlarında açıklandığı üzere, mahkemece 5271 sayılı CMK.nun 232/6. maddesi uyarınca başvurulacak mercii ile başvuru şeklinin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi zorunlu olup sanığın yokluğunda 26.06.2012 tarihinde verilen hükümde temyiz mercii ve başvuru şeklinin açıkça gösterilmemesi nedeniyle temyiz süresi işlemeyeceği cihetle; sanık vasisinin atadığı müdafiinin öğrenme üzerine vaki temyiz istemi süresinde olup, mahkemenin 07.11.2012 gün ve 2010/722 esas, 2012/651 sayılı red kararı kaldırılarak yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- Ehliyetsiz araç kullanırken yakalandığında görevlilere kendisini üvey kardeşi ... olarak tanıtan ancak sürücü belgesi üzerindeki fotoğrafın kendisine benzememesi ve ... hakkında arama kararı bulunduğunu öğrenmesi üzerine gerçek kimliğini açıklayan sanık hakkında, ... adına düzenlenmiş bir belge bulunmaması nedeniyle eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı ve TCK'nun 35. maddesi gereğince cezasından indirim yapılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2- Tekerrüre esas alınan Büyükçekmece 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 28.12.2007 gün 2007/5 esas, 2007/395 karar sayılı hükmünün 13.02.2008 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 58. maddesinin uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden, seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilerek, hükmolunan cezanın

mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle de CMK’nun 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,