Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2013/762 K.2014/21959

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Sanık hakkında iftira suçundan kurulan hükümde temel cezanın belirlenmesi sırasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 268/1. maddesi delaletiyle 267/1. maddesi olarak belirlenmesi gerekirken uygulama maddesinin aynı Yasanın 269/1 olarak gösterilmesi,

2-Suça konu nüfus cüzdanının dosyada delil olarak saklanması ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

3-5237 sayılı TCK'nun 53/3. maddesi gereğince 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden, fıkranın tamamını kapsar biçimde yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususlarda aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, iftira suçundan kurulan hükmün 1. fıkrasında yer alan “269/1.” ibaresi yerine “267/1.” ibaresinin yazılması,

iftira ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hüküm fıkralarından ise, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ve suça konu nüfus cüzdanının müsaderesine ilişkin bölümler çıkartılarak yerlerine “53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yeralan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine,