Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/19549 K.2016/7093

Hükmün taşıt kanuna muhalefet suçuna ilişkin bölümünde sehven 213 olarak yazılan yasa maddesinin 237 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın 2005 yılında 600 TL Kırtasiye bedelini, havale ettiği kırtasiyeciden nakit olarak geri alması eylemine yönelik mükerrer açılan dava hakkında mahallinde zamanaşımı süresi içinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

22.11.2011 tarihli dilekçe içeriğinden katılan vekilinin temyiz talebinin sanık hakkında kurulan red kararlarına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan TCK'nun 204/2 ve 43/1. maddeleri ile tayin olunan 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Kanunun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 3 yıl 1 ay 15 gün yerine, hesap hatası yapılarak 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik, görevi kötüye kullanma ve 237 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından kurulan mahkumiyet kararlarına yönelik sanık müdafii ve mükerrer dava nedeniyle mahkemece verilen red kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırcı gerekçelerle reddedilmiş incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, ve sanık hakkında aynı fiillerle ilgili olarak mükerrer açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK.nun 223/7. maddesi uyarınca reddi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

a) Nitelikli dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı TCK'nun 5377 sayılı Yasa ile değişik 158/1-son maddesi ile uygulama yapılırken adli para cezasının maddede öngörülen 5 ila 5.000 arasında tam gün sayısı belirlenip varsa artırım ve indirim maddeleri bu gün sayısı üzerinden yapılarak bulunan sonuç gün sayısının sanığın ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak 20-100 TL arasında takdir edilecek miktar ile çarpılması suretiyle belirlenmesi gerektiği bu suretle hesaplanan adli para cezası suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olması durumunda adli para cezasının asgari bu miktara yükseltilerek,

bu miktar üzerinden TCK'nun 62. maddesi uygulanarak sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından infazda tereddüt oluşturacak biçimde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle tayini ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

b)5237 sayılı TCK'nun 158/1-e ve 43/1. maddeleri ile tayin olunan 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Kanunun 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 3 yıl 1 ay 15 gün yerine, hesap hatası yapılarak 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini,

c)5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,