Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2015/4601 K.2016/7474

1-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkemenin 27.07.2007 gün ve 2006/584 E.2007/497 K. sayılı kararı sanık yönünden temyiz edilmediğinden ilk hükmün kesinleştiği anlaşılmakla sanık hakkında verilen son kararın yok hükmünde olduğu bunun yanında Sanık ve müdafiinin yokluğunda verilip 04.11.2010 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilen hükmü sanık müdafinin yasal süresi geçtikten sonra 12.11.2010 tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosyada yapılan incelemede aynı esas ve karar numaralarına haiz ıslak imzalı iki farklı gerekçeli kararın mevcut olduğu, bu kararlardan birinde bozma ilamında belirtildiği gibi sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin değerlendirme bulunmasına karşın diğerinde bulunmadığı, ancak hükmün esasını oluşturan kısa kararda bu hususa değinilmiş olduğu anlaşılmakla bu husus bozma konusu yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.