KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2016/1889 E., 2019/25 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Ocak 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Vergi Usul Kanununa muhalefet
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
322 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak; 1)Defter ve belgeleri gizleme suçu yönünden temel cezanın suç tarihi itibarıyla 5904 sayılı Kanun’un 23. maddesi ile değişik 213 sayılı VUK’nin 359/a-2. maddesi uyarınca “18 ay” olduğu gözetilmeden, sanık hakkındaki temel cezanın “1 yıl ” olarak eksik belirlenmesi,
2)5271 sayılı CMK'nin 5728 sayılı Kanun ile değişik 231/5. maddesi uyarınca, hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak, yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir.
İncelenen dosyada, zarar değil tehlike suçu olan defter ve belgeleri ibraz etmeme suçu neticesinde oluşan herhangi bir somut maddi zarar bulunmadığı, sanığın adli sicil kaydına göre engel mahkûmiyeti olmadığı, sanık hakkında takdiri indirim maddesi uygulanarak cezasının ertelendiği gözetilmeden; hükmün gerekçesinde, “...kamu zararı söz konusu olduğundan”, hükmün 3. paragrafında; “...sabıka bilgisi gözetilerek”, hükmün 6. paragrafında ise;
“karşı tarafın zararının karşılanmadığı ve kişilik özellikleri itibarıyla unsurları oluşmadığı...” denilmek suretiyle, çelişkili ve yasal olmayan gerekçelerle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
ST
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2016/1889, K. 2019/25, 7 Ocak 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama