Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/2763 K.2018/2360

1- Sanık hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı ve sahte fatura düzenlendiği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın, kesme, sürütme, nakliye işlerinin bir kısmını kendisinin yaptığını, işi yetiştiremediğinde başka kişilere yaptırdığını, suça konu faturalardaki hizmetleri gerçekten satın aldığını, hiç işçi çalıştırmadığını ama altı tane oğlu olduğunu, kesme, sürütme ve nakliye işlerinin takibini oğullarının yaptığını savunması karşısında;

sanık tarafından kullanılan suça konu faturalar dosya arasında bulunmakla birlikte, sanık tarafından sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içerisinde yer almadığı anlaşıldığından, sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura olduğu,

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, suça konu fatura asıllarından her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi,

suça konu sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen mükellefler ile suça konu faturaları kullananlar hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa düzenlenen raporlar, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek özeti duruşma tutanağa geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, gerektiğinde suça konu faturaları düzenleyen ve kullanan mükellefler ile sanığa ait defter ve belgeler üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak,

faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen ve kullanan mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı,

sanığın vergi beyannamelerinin miktarı ve aylara göre değişim oranının, beyan ettiği vergiye esas potansiyeli ve faaliyet alanı ile uyumlu olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a- Sanık hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” ve “sahte fatura düzenlemek" suçlarından kamu davası açılmış olup, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her bir takvim yılında sahte fatura kullanmak ve düzenlemek suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her bir suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ve hangi suçtan kurulduğu da açıklanmadan yazılı şekilde tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b- Her bir takvim yılı içinde farklı zamanlarda birden fazla sahte fatura kullanmak veya düzenlemek eylemlerinde TCK'nın 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

c- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanıkların sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,