Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/7091 K.2018/6930

Taşsan İnş. Turz. Teks. Hay. Akar. İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin yetkilisi olan sanık hakkında sahte fatura düzenleyerek bedelini kredi kartı post makinasından geçirmek sureti ile 2007, 2008 ve 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan kamu davasında; sanığın suçlamayı kabul etmemesi, hakkında tefecilik suçundan açılan davada Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesince 2013/241 Esas sayı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi karşısında, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında.

2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/241 Esas sayılı dosyasının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

b) Sanıktan alış veriş yapan kişilerin tespiti ile kanaat oluşturacak sayıda kişinin CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sanıktan gerçekten faturalardaki yazılı emvali alıp almadıklarının sorulması,

c) Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden, satıcı ile alıcılar arasında mal ve para akışının araştırılıp, yine sanığın satımını yaptığı iddia edilen emvallerin tesbitine yönelik sanığın kayıtları celbedilip, yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da değerlendirilip alım ve satım miktarları karşılaştırılarak bilirkişi raporu alınması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Kabule göre de;

a) Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 10.01.2013 tarih ve 2013/653 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlendiği iddiasıyla kamu davası açılmasına rağmen, “sahte fatura kullanmak” ve “sahte fatura düzenlemek" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçundan hüküm kurulması,

b) Sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında, sanığa 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2; TCK’nın 43. maddelerinin 3 kez uygulaması için ek savunma hakkı tanınmış isede, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesinin 3 kez uygulanması için savunma hakkı tanınmadan Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesinin 3 kez uygulanması suretiyle CMK'nın 226. maddesine muhalefet edilmesi,

c) Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

d) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,