Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/7838 K.2016/5903

I. Sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere karşı vaki temyiz isteminin reddi kararına karşı sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

24.06.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ olunan hükmü, yasal süresinden sonra 23.07.2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşılan sanığın sonradan tayin ettiği müdafiinin temyiz isteminin 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 315. maddesi uyarınca reddine dair yerel mahkemenin 09.12.2014 günlü ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden bu karara karşı vaki temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan iş bu red kararının istem gibi ONANMASINA,

II. Sanıklar ... ve ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlere karşı sanıklar ile müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

...... Ltd.

Şti'nin ortakları olan ve 2008/2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği ileri sürülen sanıkların, şirketin genel müdürünün ... olduğunu, şirket ile ilgili anlaşmaları, alım satım işlerini ...'in yürüttüğünü, ...'in ise, şirketin temsile yetkili müdürü olduğunu doğrulayarak, 2008 yılından sonra herhangi bir iş yapmadığını, düzenlenen faturalarla bir ilgisinin bulunmadığını, şirketlerinin muhasebecisinin ... olduğunu, usulsüzlükleri onun gerçekleştirmiş olabileceğini savunmaları, 2012-A-1865/23 sayılı Vergi Tekniği Raporunda, mükellefin fatura düzenlemiş olduğu... ...

Ltd. Şti yetkilisinin, faturaları ...'un verdiğini beyan etmesi, dosya kapsamından ... hakkında 03.05.2010 tarih ve VDENR-2010-2360/18 sayılı vergi suçu raporunun bulunduğunun anlaşılması; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması,

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, suç ve cezaların şahsiliği ilkesi de gözetilerek gerçeğin ve sanıklar arasında iştirak iradesi bulunup bulunmadığının kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için;

... hakkında 03.05.2010 tarih ve VDENR-2010-2360/18 sayılı vergi suçu raporu ve ekleri getirtilip, dosya içerisinde bulunmayan 2009 yılına ait suça konu faturalardan birkaçının asılları veya onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesinden sonra,

faturaları kullanan firmalar hakkında düzenlenen vergi raporlarının aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları konusunda beyanlarının alınması ile gerektiğinde faturalar üzerindeki imzaların sanıkların ya da ...'un eli ürünü olup olmadığı konusunda bilirkişi raporu da alınarak sonucuna göre, şirket yetkilisi olmayan sanıkların suça ne şekilde iştirak ettikleri de açıklanmak suretiyle, hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

III. Kabule göre de

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,