Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/8752 K.2019/7319

A-Sanık hakkında 2008 yılında sahte fatura kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın suça konu faturaları adı geçen şirketlerden gerçek ticari alışveriş sebebiyle aldığını, sahte olduğunu bilmediğini savunması, sanık hakkında düzenlenen 16/04/2009 tarih ve 2009/81 sayılı vergi tekniği raporu ve eklerinin dosyada bulunmadığı, sanığın yetkilisi olduğu şirketin 2008 takvim yılında kullandığı faturaları düzenleyen ... Ltd. Şti, ...Pet. Ltd. Şti, ... İnşaat Ltd.

Şti ve ... Malzemeleri Ltd.

Şti. hakkında sahte fatura düzenleme suçundan vergi tekniği ve vergi suçu raporlarının dosya arasında bulunduğu, UYAP üzerinden yapılan incelemede, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenleme suçundan mahkûmiyet ve beraat hükümleri kurulduğu, bazı dosyaların derdest bazılarının ise temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiğinin anlaşılmasına rağmen, 2008 takvim yılında bahse konu şirkete toplam 208.359 TL bedelli 6 adet fatura düzenleyen ...

İnşaat Ltd.Şti. yetkilileri ile toplam 242.250 TL bedelli 7 adet fatura düzenleyen ... hakkında sahte fatura düzenleme suçundan vergi tekniği ve vergi suçu raporlarının dosyada bulunmadığı, bu kişiler hakkında dava açılıp açılmadığının dosya kapsamından anlaşılamadığı, suça konu faturaların aslının veya fotokopilerinin dosyada bulunmadığının anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1- Sanık hakkında düzenlenen 16/04/2009 tarih ve 2009/81 sayılı vergi tekniği raporu ve eklerinin ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2- ... İnşaat Ltd.Şti. ve ... hakkındaki vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi, bu kişiler hakkında “sahte fatura düzenleme” suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyaların getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içerisine konulması,

3- Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4- Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a) Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

b) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

B- Kabule göre de;

a) 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 4369 sayılı Kanun ile değişik 359/b-1. maddesinde “onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası“ öngörülmüş olup, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun’un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b. maddesi ile cezanın “üç yıldan beş yıla kadar hapis cezasına“ çıkarıldığı, sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olacağından, kullanılan son fatura tarihinin vergi tekniği raporunun dosyaya konulmasından sonra tespit edilerek, sanık hakkında uygulanacak ceza miktarının tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden, 15 ay hapis cezasına hükmolunması,

b) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,