Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/12055 K.2022/4735

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.11.2018 tarihli, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarında, suça konu faturaların 213 sayılı VUK'nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sahte fatura düzenleme suçunda, her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturması ve aynı takvim yılına ait birden fazla sahte fatura düzenlenmesi nedeniyle, her yıl için zincirleme suç hükümleri de uygulanmak suretiyle ayrı ayrı mahkûmiyet hükümleri kurulması gerektiği gözetilmeden, tek bir mahkûmiyet hükmü kurulması ile adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, gerekçeli karar başlığında “01.11.2013” şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden.

19.02.2013, sahte fatura düzenleme suçları yönünden ise. 31.12.2009, 31.12.2010 ve 31.03.2011 olarak Mahkeme tarafından düzeltilmesi. 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.