Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/14475 K.2019/1753

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 gün ve 232/250 sayılı kararında açıklandığı üzere, sahtecilik suçunun oluşabilmesi için belgenin nesnel olarak aldatıcılık niteliğinin bulunması ve keyfiyetin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, "muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatıcılık niteliğinin varlığını göstermeyeceği, aslı ele geçirilemeyen belgenin hukuki sonuç doğurmaya elverişli nitelikte olup olmadığı ve aldatma kabiliyeti yönünden inceleme yapılması imkanı bulunmadığından, suçun unsurları itibariyle oluşmayacağı;

somut olayda, Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 02/10/2009 tarih 2009/21839 Esas sayılı iddianamesinde dava konusu edilen belgelerin ayrıntısı, belirtilmeyen mahkeme kararları ve reddiyat makbuzları olduğu, ve mahkemece aldatıcılık yeteneği yönünden incelenen defterlerin dava konusu yapılmadığı anlaşılmakla,

dosya arasında mevcut 16/05/2007 tarihli bilirkişi raporunda dava konusu edilen reddiyat makbuzları dipkoçanlarında inceleme yapıldığı gözetilerek dava konusu sarf kararları ve reddiyat makbuzlarının akıbeti sanıklar hakkındaki zimmet yargılamasının yapıldığı Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesi 2007/200 E. 2008/29 K. sayılı dosyası ile ödemelerin yapıldığı vezneden tekrar araştırılıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri verilmesi,

Kabule göre de; sanık ... müdafii'nin dava konusu olmamasına rağmen mahkemece hükme esas alınan ve 04.04.2017 tarihli 8. oturumda incelenen defterlerin resmi niteliklerinin olmadığını savunduğu anlaşılmakla, bu defterlerin yasal olarak tutulması zorunlu defterlerden olup olmadığı araştırılıp, denetime olanak verecek şekilde dosya arasına konulması gerektiği, zorunlu defterlerden olmadıklarının tespiti halinde sanıkların eylemlerinin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturmayacağanın gözetilmemesi,