Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/4798 K.2017/7424

Sanığın.... numaralı GSM hattına ait abonelik sözleşmesini sahte olarak düzenlemek sureti ile özel belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia olunan kamu davasında. 11.04.2013 tarihli bilirkişi raporuna göre abonelik sözleşmesindeki imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı yönünde bir saptama veya ayrıma gidilemediği belirtilse de, sanığın savunmasında ....

GSM adı altında .... bayisi olarak görev yaptığını, sözleşme yapma yetkilerinin olmadığını, ancak hazır kart alacak olan kişinin nüfus cüzdanı fotokopisi ile başvurduğunu, kendilerinin de bu kimlik fotokopisi üzerine kaşesini vurarak getiren kişinin adresini ve irtibat telefonunu alıp bu nüfus cüzdan fotokopisini ana bayileri olan ....

GSM Dağıtım şirketine faks ve e-mail yoluyla gönderdiklerini belirtmesi karşısında; .... numaralı sözleşmenin ekindeki nüfus cüzdanı fotokopisinde sanığın yetkilisi olduğu bayii kodunun yazılı olması nedeniyle bu işlemden doğan menfaatin de sanığa ait olacağı cihetle;

suçun sübut bulduğu gözetilerek hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez,

evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükmü karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunan ve lehe olan 5809 sayılı Kanun hükümlerine göre önödeme önerisinde bulunularak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,