Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/8425 K.2019/3853

1- Beşiktaş Vergi Dairesi Müdürlüğünün ...... vergi kimlik numaralı vergi mükelefi sanığın müşterilere satmış olduğu araçların ÖTV'lerini düşük miktarda göstermek maksadıyla 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme iddiasıyla açılan davada; muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde; "Gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge ise, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgedir" şeklinde tanımlanmıştır.

Gerçek bir muamelenin miktar itibarıyla gerçeğe aykırı şekilde belgeye yansıtılması ya da belge konusunun adet, miktar, fiyat veya tutar yönlerinden eksik veya fazla gösterilmesi halinde "muhteviyatı itibarıyla yanıltıcı belge" söz konusudur.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesinde sahte belgenin tanımı yapılmıştır. Buna göre; gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge, sahte belgedir. Satın alınmayan mal veya hizmet için alınmış gibi fatura düzenlenmesi faaliyeti sahtecilik, düzenlenen fatura da sahte belgedir.

Sanığın, özel tüketim vergisi işlemleri ve trafik tescil işlemlerini yapmak üzere kendisine teslim edilen araçlara ilişkin ÖTV'lerini düşük miktarda göstermek maksadıyla fatura düzenlemek suretiyle sahte fatura düzenlediğinin kabul edildiği olayda; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2 maddesine göre eylemin “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme” suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç vasfında yanılgı sonucu aynı Kanun’un 359/b-1 maddesine göre sahte fatura düzenleme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,