Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2017/9946 K.2020/2315

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün, dosya içerisinde vekaletnamesi bulunan müdafi yerine dosyaya yetki belgesi sunmuş müdafiye tebliğ edildiği ve bu nedenle vekaletnamesi bulunan sanık müdafinin eski hale getirme talebinde bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafinin haklı neden ile temyizi süresinde yapamadığı, eski hale getirme talebinin haklı nedenlere dayandığı ve temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede, Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkeme’nin oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafinin diğer itirazları yerinde görülmemiştir, ancak;

1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK’nin 34/1, 230, 232 ve 289/1-g. maddeleri gereğince mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması, Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçede iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılıp değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi,

bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın fiilinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) Sanığa ek savunma hakkı tanınmadan TCK’nin 43. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine muhalefet edilmesi yasaya aykırı,

b) Suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olan 30/04/2008 olması gerekirken gerekçeli karar başlığında 2008 olarak yazılması,

c) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,