Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2018/287 K.2022/6014

1- ''2010 takvim yılında sahte belge düzenleme ve kullanma'' suçlarından kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 10.06.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak ''sahte belge düzenleme'' ve ''sahte belge kullanma'' suçlarından kamu davası açıldığı, sahte belge kullanma ve sahte belge düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, tek suç kabul edilerek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tahini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA

2- ''2009 takvim yılında sahte belge düzenleme ve kullanma'' suçlarından kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 10.06.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 213 sayılı VUK’nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak ''sahte belge düzenleme'' ve ''sahte belge kullanma'' suçlarından kamu davası açıldığı, sahte belge kullanma ve sahte belge düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, tek suç kabul edilerek mahkumiyet hükmü kurulması yasaya aykırı ise de zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı

olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;