Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/10208 K.2023/3559

Sanık müdafinin temyiz isteminin hükmün gerekçesine yönelik olmadığı, bu nedenle beraat hükmünün temyiz edilmesinde sanığın hukuki menfaati bulunmadığından sanık müdafinin hükmü temyiz etme hakkının bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden katılan vekilinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2015/379 Esas, 2015/473 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafinin temyiz istemi; SGK'nın davaya katılma talebinin kabulü hukuka aykırı olduğundan hükmün bu nedenle bozulması talebine ilişkindir. 2. Katılan vekilinin temyiz istemi; sanığın atılı suçu işlediği dosya kapsamına göre sabit olduğundan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile verilen beraat hükmünün bozulması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık Müdafinin temyiz sebepleri yönünden

Temyiz isteminin beraat hükmünün gerekçesine yönelik olmadığı, beraat hükmünü temyizde sanığın hukuki menfaati bulunmadığından sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Katılan Vekilinin temyiz sebepleri yönünden

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve 15.10.2010 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

IV. KARAR

A. Sanık Müdafinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle, kurulan hükmün temyiz edilmesinde hukuki menfaati bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.06.2015 tarihli ve 2015/379 Esas, 2015/473 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen olağanüstü zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,