Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/12029 K.2023/1551

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul 42. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.04.2015 tarihli ve 2014/351 Esas, 2015/128 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca, ayrı ayrı 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında verilen cezanın tekerrürlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'ın temyiz isteği, verilen cezayı temyiz ettiğine, sanık ...'in temyiz isteği ise sahte kimliği bulundurmanın suç olduğunu bilmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Kolluk güçlerinin rutin kontrolleri sırasında şüphe üzerine durdurulan 34 UU 2777 plakalı araçta bulunan sanıklardan kimlik bilgileri sorulduğunda, sanık ...'in İbrahim Karaosmanoğlu adına düzenlenmiş tamamen sahte nüfus cüzdanını, sanık ...'ın ise Hüseyin Çakmak adına düzenlenmiş tamamen sahte sürücü belgesinin sunmaları üzerine haklarında kamu davası açılmıştır.

2. Sanıklar yakalamaları olduğundan eylemi gerçekleştirdiklerini beyan ederek suçlarını ikrar etmişlerdir.

3. Bilirkişi raporunda suça konu belgelerin tamamen sahte düzenlendiği ve aldatıcılık niteliklerinin bulunduğunun bildirildiği, Mahkeme tarafından belgeler üzerinde gözlem yapıldığı ve belgelerin aldatıcılık niteliğini haiz olduğunun belirlendiği, tekerrüre esas alınan mahkeme ilamının dosya arasına alındığı anlaşılmıştır.

4. Sanıkların ikrarları, bilirkişi raporu, Mahkeme gözlemi ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların atılı suçları işledikleri kabul edilerek temyize konu mahkumiyet kararları verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 42. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.04.2015 tarihli ve 2014/351 Esas, 2015/128 Karar sayılı kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan diğer hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,