Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/3458 K.2022/645

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 tarih ve 232/250 sayılı kararında açıklandığı üzere, onaysız fotokopi niteliğinde olup suret belge özelliği taşımayan belgenin hukuki sonuç doğurmaya elverişli nitelikte olmadığı ve aldatıcılık niteliği bulunmadığı, suça konu edilen sanığın katılandan 30.000 TL parayı aldığı, daha sonra söz konusu paranın Milli Emlak Müdürlüğüne yatırıldığını belirtir sahte alındı belgesi ve Adalet Bakanlığı Ceza Tevkif Evleri Genel Müdürlüğüne 14.12.2010 tarihinde dilekçe ile başvurduğu,

bu başvuruya istinaden Genel Müdürlük tarafından kendisine 21.12.2010 tarihinde olumsuz olarak cevap verilmesine rağmen sanığın söz konusu belge üzerinde tahrifat yaparak sahtesini oluşturduğu belgenin aslı elde edilmeden fotokopi belge üzerinden dava açılmış olması ve dosya içerisinde belge aslının temin edilemediğinin anlaşılması karşısında; suç teşkil eden tek bir belge bulunduğundan, bu yönüyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden, TCK'nin 207/1. maddesine göre belirlenen temel cezanın TCK'nin 43/1. maddesi uyarınca artırılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,