Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2019/8929 K.2023/4336

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.06.2015 tarihli ve 2015/319 Esas, 2015/521 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 58 ... ve 53 üncü maddesi uyarınca teşdiden 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık cezayı temyiz etmek istediğine dair dilekçe sunmuş olup herhangi bir gerekçe ileri sürmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında, suça konu sahte motorlu araç trafik belgesi ve araç tescil belgesi ile çalıntı aracı kullanırken yakalandığından bahisle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık sorgusunda; aracı kendisinin çaldığını ancak araçta bulunan sahte motorlu araç trafik belgesi ve araç tescil belgesini kendisinin yaptırmadığını beyan ederek tevil yollu ikrarda bulunmuştur.

3. Emniyet Kriminal ekspertiz raporu ile suça konu belgelerin tümden sahte düzenlendiklerinin, yapılan sahteciliğin, aldatma niteliğinin bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

4. Mahkemece 25.05.2015 tarihli celsede; suça konu belgelerin görünüş itibariyle orijinal belgelere benzediğine ve aldatma niteliğinin bulunduğuna dair gözlem yapıldığı görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. 2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Tekerrürre esas alınan İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/435 Esas ve 2010/71 Karar sayılı kararının Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 06.05.2013 tarihli ve 2011/9592 Esas, 2013/7221 Karar sayılı kararı ile onanmak suretiyle 06.05.2013 tarihinde kesinleştiği halde hüküm fıkrasında kesinleşme tarihinin 06.05.2015 şeklinde yazıldığı görülmekle, sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen bu husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.06.2015 tarihli ve 2015/319 Esas, 2015/521 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan tekerrür uygulamasına paragraftan; “...06/05/2015..." ibaresinin çıkartılarak yerine "...06.05.2013...” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,