Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/1898 K.2020/6333

Katılan idare vekilinin, 01/06/2015 havale tarihli dilekçe ile temyizden vazgeçtiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyizine hasren yapılan incelemede;

Alınan bilirkişi raporunda, sanığın 2008 yılında ...’tan aldığı faturalardan 140.115 TL, ...’dan alınan faturalardan 567.218 TL, ...’dan alınan faturalardan 460.568 TL, 2009 yılında ...’tan alınan faturalardan 248.084 TL, ...’dan alınan faturalardan 21.776 TL, ....’den alınan faturalardan 764.194 TL’sinin ödendiğine dair belgelerinin bulunmadığının belirtildiği, faturaları düzenleyen .... ( .... Kırtasiye), ... ( .... Kırtasiye), .... ( ....

Kırtasiye) hakkında sahte fatura düzenleme suçundan dava açıldığı, şirket yetkililerinin mahkumiyetlerine karar verildiği ve kararların kesinleştiği anlaşılmakla, Mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasının, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal hükmü ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak 2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açıldığı, Mahkemenin gerekçe ve kabulünün de aynı yönde olduğu halde hüküm fıkrasında eylemin “sahte belge düzenlemek” şeklinde ifade edilerek hükmün karıştırılması yasaya aykırı;