Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/3492 K.2022/7743

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 51. maddesindeki, "Mali tebliğler kendi kanunlarında açık hüküm bulunmayan hallerde Tebligat Kanunu hükümlerine göre tebliğ edilecektir." hükmü ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun tebliğ tarihinde yürürlükte bulunan 28.11.2017 tarihli 7061 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önceki 102/3-4. maddesinde yer alan "Muhatabın geçici olarak başka bir yere gittiği, bilinen adresinde bulunanlar veya komşuları tarafından bildirildiği takdirde keyfiyet ve beyanda bulunanın kimliği tebliğ alındısına yazılarak altı beyanı yapana imzalatılır.

İmzadan imtina ederse, tebliği yapan bu ciheti şerh ve imza eder ve tebliğ edilemiyen evrak çıkaran mercie iade olunur. Bunun üzerine tebliği çıkaran merci tarafından tayin olunacak münasip bir süre sonra yeniden tebliğ çıkarılır.

İkinci defa çıkarılan tebliğ evrakı da aynı sebeple tebliğ edilemiyerek iade olunursa tebliğ ilan yolu ile yapılır." şeklindeki hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; sanığın annesinin imzadan imtina etmesi üzerine kapıya yapıştırılmak suretiyle yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu, bu nedenle yüklenen suçun yasal unsurları itibarıyla oluşmadığı ve hükmün gerekçesinde de yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı kabul edilmesine rağmen, CMK’nin 223/2-a maddesi yerine, aynı Kanun’un 223/2-c maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi,