Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/363 K.2023/911

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2015 tarihli ve 2014/200 Esas, 2015/112 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1.Resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlik ve hak yoksunluklarına,

2. Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 268 inci maddesinin birinci fıkrası yollamasıyla 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 269 uncu maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 ay 12 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlik ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi; hakkında verilen cezayı temyiz etmek istediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 25.08.2014 günü Bitlis Emniyet Müdürlüğü ekiplerince Bitlis-Diyarbakır karayolu Arıcılık Mevkiinde yapılan kontrollerde ... plakalı Star Diyarbakır Turizm firmasına ait otobüste 2003 doğumlu oğlu ile seyahat eden sanık ...'ın, hakkında yapılan soruşturma ve kovuşturmaları engellemek için [TCKN] TC kimlik numaralı ... isimli şahıs adına düzenlenen ancak kendisine ait fotoğrafın yapıştırılmış olduğu nüfus cüzdanını kolluk görevlilerine ibraz ettiği daha sonra gerçek kimliğini görevlilere söylediği sanığın bu şekilde atılı suçları işlediğinden bahisle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanığın savunmasında, atılı suçlamayı kabul ettiği belirlenmiştir.

3. Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 05.09.2014 tarihli Uzmanlık Raporuna göre, inceleme konusu nüfus cüzdanının üzerinde halihazırda yapışık vaziyette bulunan fotoğrafın, belgenin ilk tanzimi sırasında yapıştırılan orijinal fotoğraf olmayıp, evvelce bu bölümde bulunan fotoğrafın sökülerek yerinden alınmasından sonra bu bölüme tahrifen yerleştirilmiş olduğunun ve aldatma kabiliyetini haiz olduğunun bildirilmiş olduğu anlaşılmıştır.

4. Mahkemesince nüfus cüzdanı aslının duruşmaya getirtilerek incelenmiş olduğu, yapılan incelemede fotoğrafın üzerinde herhangi bir soğuk damganın bulunmadığının belirtildiği anlaşılmıştır.

5. Mahkemesince sanık hakkında resmi belgede sahtecilik ve başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçlarının sübut bulduğu kabul edilerek temyiz incelemesine konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında Başkasına Ait Kimlik veya Kimlik Bilgilerinin Kullanılması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

5237 sayılı Kanun'un 268 inci maddesinde tanımlanan başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması suçunun oluşması için; failin işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması, aynı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan iftira suçunun oluşması için ise, yetkili makamlara ihbar veya şikâyette bulunmak suretiyle işlemediğini bildiği halde hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat etmesi gerekir.

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Kimliği bildirmeme” başlığını taşıyan 40 ıncı maddesinin birinci fıkrası ise “Görevle bağlantılı olarak sorulması halinde kamu görevlisine kimliği veya adresiyle ilgili bilgi vermekten kaçınan veya gerçeğe aykırı beyanda bulunan kişiye, bu görevli tarafından elli Türk Lirası idari para cezası verilir.” hükmünü haiz olup, bu kabahat fiili ile 5237 sayılı Kanun'un 206 ncı maddesinde düzenlenen suç arasındaki fark, beyanın resmi belge düzenlenmesi sırasında yapılıp yapılmadığıdır.

Kamu görevlisinin, görevi nedeniyle resmi belge düzenlediği sırada yalan beyanda bulunulması halinde 5237 sayılı Kanun'un 206 ncı maddesi uygulanacaktır.

Resmi belge düzenlenmesi sırasında olmayıp da kamu görevinin gereği gibi yerine getirilebilmesi için, kamu görevlisinin göreviyle bağlantılı olarak sorması durumunda, kimliği hakkında gerçeğe aykırı beyanda bulunulması halinde 5326 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca idari para cezası verilmesi gereklidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; olay tarihinde kolluk görevlilerince durdurulan otobüste sanığın görevli polis memurlarına "..." adına düzenlenmiş sahte nüfus cüzdanını gösterdiği, polisin fotoğrafın sonradan yapıştırıldığını anlaması üzerine de sanığın gerçek ismini polislere söylediği somut olayda resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı; bununla birlikte sanığın, işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemediği,

başkasının kimliğini ya da kimlik bilgilerini kullanarak kendisini suçsuz, kimliğini ya da kimlik bilgilerini kullandığı gerçek kişiyi ise işlemediği bir suçun faili olarak göstermediği anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 268 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçun unsurlarının da oluşmayacağı, sanığın eyleminin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40 ıncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen "kimliği hakkında gerçeğe aykırı beyanda bulunmak" kabahatini oluşturduğu gözetilmeden hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Sanık Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 tarih ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 tarihli ve 2011/8-335 Esas, 2012/1804 Karar sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, sahtecilik suçunun oluşabilmesi için belgenin nesnel olarak aldatıcılık niteliğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerektiği, muhatabın hatasından, dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatıcılık niteliğinin varlığını göstermeyeceği, Nüfus Hizmetleri Kanununun Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik’in 131 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca "Fotoğraf,

nüfus ve uluslararası aile cüzdanında bu alan için ayrılmış olan çizgilerin dışına taşmayacak ebatlarda kesilerek yapıştırılır." ve aynı Yönetmelik’in 130 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "Soğuk damga fotoğrafın üzerine gelecek ve fotoğrafın görüntüsünü bozmayacak şekilde ve nüfus cüzdanının plastikle kaplanması işleminden sonra ay-yıldıza doğru uygulanır." şeklindeki düzenlemeler ile alınan kriminal raporunda ve mahkemece yapılan gözlemde soğuk mühür izinin mevcut fotoğraf üzerinde bulunmadığının belirtilmiş olması karşısında;

nüfus cüzdanının bu hali ile aldatıcılık niteliği bulunmadığı ve resmi belgede sahtecilik suçunun da yasal unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkûmiyetine hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık hakkında Başkasına Ait Kimlik veya Kimlik Bilgilerinin Kullanılması Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2015 tarihli ve 2014/200 Esas, 2015/112 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un sekizinci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi uyarınca hükmün Tebliğname'ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA;

ancak sanığın eylemine uyan 5326 sayılı Kanun’un 40 ıncı maddesinin birinci maddesinde öngörülen idari para cezasının miktarına göre, 5326 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendinde yazılı zamanaşımının, eylemin gerçekleştiği 25.08.2014 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı Kanun'un 322 ve 5326 sayılı Kanun'un 24 üncü maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, Kanun'un 20 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

B. Sanık Hakkında Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2015 tarihli ve 2014/200 Esas, 2015/112 Karar sayılı kararına yönelik sanık ...'ın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,