Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/4891 K.2021/4689

Katılan vekilinin 29/02/2016 havale tarihli dilekçesi dilekçesi ile temyiz talebinden vazgeçtiği anlaşılmakla, sanığın temyiz talebiyle sınırlı olarak yapılan incelemede;

1- Müşteki şirkette şoför olarak çalışan ve SRC belgesi eğitimi ve sınavından muafiyet şartlarını taşıyan personele SRC belgesi alınması için sanığın yetkilisi olduğu şirket ile anlaşma yapıldığı, söz konusu personele ait evrak fotokopilerinin aracı firmaya teslim edildiği,

aracı firma tarafından fotokopi olan bazı evrakın üzerinde tahrifat yapılarak SRC belgesi alabilmek için muafiyet şartlarını taşımayan personelin de sınavsız şekilde SRC belgesi alınmasının sağlandığının iddia edildiği olayda, sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmediğini, gönderilen evrak üzerinde herhangi bir tahrifat yapmadan teslim ettiğini beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; söz konusu personele ait evrak fotokopisinin müşteki kurumda kim tarafından hazırlandığı ve sanığın yetkilisi olduğu firmaya gönderildiğinin araştırılması ve bu kişinin tanık olarak beyanına başvurulması,

tahrifatın müşteki kurumda yapılıp yapılmadığı araştırılarak müşteki kurumda yapıldığının tespit edilmesi halinde sanığın bu eyleme iştirakinin ne şekilde gerçekleştiği tartışılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile mahkumiyet hükmü verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve bu nedenle katılan sıfatını kazanamayacak olan müşteki kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

b) Suç tarihinin 20/01/2010 olduğu gözetilmeden gerekçeli kararda 30/11/2008 olarak yanlış yazılması,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,