Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2020/5125 K.2024/6068

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 14.Asliye Ceza Mahkemesinin 16.12.2013 tarihli kararıyla sanıklar hakkında mühür bozma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ve hak yoksunlarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 08.06.2015 tarihli kararıyla eylemin 204 üncü madde kapsamında kalan resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı ve plakaların dosyada delil olarak saklanması yerine müsaderesine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesi ile bozma kararı verilmiştir.

3. İstanbul 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2019 tarihli ve 2015/441 Esas, 2019/687 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... bir nedene dayanmayan dilekçesi ile hükmü temyiz etmiştir. Sanık ...'ın temyiz talebi ise atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde sanıkların başka bir hırsızlık olayı ile ilgili olarak yapılan soruşturma kapsamında yakalandıkları, sanıkların beraberindeki 57 AT ... plakaları takılı bulunan aracın plaklarının sahte olduğu iddia ve kabul olunmuştur.

2. Sanıklar atılı suçlamayı kabul etmemişlerdir.

3. İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 15.01.2013 tarihli uzmanlık raporunda; tetkik konusu 57 AT ... içerikli iki adet tescil plakasının sahte olarak husule getirildikleri, tescil plakalarının resmiyet kazanması için gerekli olan tescil işlem birimine ve/veya plaka basım işlemini gerçekleştiren kuruluşa ait basılı bulunması gereken soğuk mühür izlerinin bulunmadığının tespit edildiği, tetkik konusu tescil plakalarının oto üzerine uygun şekilde takılması halinde ilk nazarda dikkati kolaylıkla çekmeyeceğinden aldatma kabiliyetini haiz olacağının bildirildiği görülmüştür.

4. Mahkemece sanıkların resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği kabul edilerek sanıklar hakkında temyize konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün uzmanlık raporunda, sahte olduğu tespit edilen plakalarda soğuk mühür izinin bulunmadığının tespit edilmesi, suç tarihinden önce yürürlükte bulunan 18.07.1997 tarihli ve 23053 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 30 uncu maddesine göre;

tescil plakalarında, işlemi yapan tescil kuruluşu ile plaka basım işlemini gerçekleştiren kuruluşun mühürlerinin bulunmasının, anılan maddede 09.09.2011 tarihli ve 28049 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmeliğin 3 üncü maddesiyle yapılan değişiklikle de bu tarihten itibaren yalnızca tescil kuruluşunun mührünün bulunmasının zorunlu olduğunun hüküm altına alınması,

bu şekilde suça konu plakaların resmi belge niteliğini kazanabilmesi için üzerinde mührün varlığının zorunlu olduğunun anlaşılması ancak davaya konu edilen sahte plakalarda hiçbir mühür izinin olmaması karşısında, plakaların resmi belge niteliği kazanmadığı anlaşılmakla, unsurları oluşmayan suçtan sanıkların beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 14. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.10.2019 tarihli ve 2015/441 Esas, 2019/687 Karar sayılı kararına yönelik sanıkların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,