KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2021/10200 E., 2022/3612 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mart 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Resmi belgede sahtecilik
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
Suça konu belgeler arasında yer alan 18.06.2007 tarihli 23121 numaralı noter araç satış senedinin, 5237 sayılı TCK’nin 204/3 maddesi kapsamında “kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgelerden” olduğu gözetilerek dava zamanaşımı süresi inceleme tarihi itibarıyla dolmadığından, tebliğnamedeki düşme isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;
1)Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının tayin ve takdiri hakime ait olup mahkumiyet hükmünün konusunu teşkil eden suça konu belgeler celp edilip incelenmek suretiyle özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, her birinin aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının tartışılıp değerlendirilmesi, denetime olanak verecek şekilde belge asıllarının dosya içine konulması gerektiğinin gözetilmemesi,
2)Kabule göre de;
a)5237 sayılı TCK'nin 43. maddesine göre "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanması mümkün olup; aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığı, somut olayda aynı anda ele geçen suça konu sahte belgelerin farklı tarihlerde düzenlendiğine dair kesin delil elde edilmediği, buna göre eylemin tek bir resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı, sahte belge çeşitliliğinin TCK'nin 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınabileceği gözetilmeden, üç ayrı resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanık hakkında fazla cezaya hükmolunması,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2021/10200, K. 2022/3612, 3 Mart 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama