Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/10782 K.2023/7557

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2015 tarihli ve 2015/896 Esas, 2015/890 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, Kayseri İnfaz Hakimliğinin hakkındaki denetimli serbestlik tedbirinin kaldırılmasına ilişkin kararına 09.04.2015 tarihinde itiraz ettiği, itiraz dilekçesi ekinde ise suça konu ... Hastanesine ait 25.03.2015 tarihli iş göremezlik belgesini ibraz ettiği; ... Hastanesi Başhekimliğince verilen cevabi yazıda ise, hastane bilgisayar ve arşiv kayıtlarının incelenmesinde belirtilen tarihte ...'a ait herhangi bir kayda rastlanmadığının belirtildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmasında, suça konu belgenin sahte olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

3. Kayseri Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 20.10.2015 tarihli raporunda; tetkike konu iş göremezlik belgesi üzerindeki yazı, rakam ve paraf/imzaların sanık ... ve... ... ile.....'in el ürünü olmadığı, Dr...... kaşe izlerinin gerçek kaşe ile husule getirildiği, hastane mühür izinin ise mukayese amacıyla gönderilen mühür izlerinin oluşturulduğu mühür ile husule getirilmediği belirtilmiştir.

4. Mahkemece, sanığın özel belgede sahtecilik suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Dosya arasında bulunan suça konu iş göremezlik belgesinin pembe renkli karbon nüsha (alt nüsha) olduğu ve imza yazı incelemesinin bu alt nüsha üzerinde yapıldığı anlaşılmakla; belge aslının araştırılması, yalnızca karbon nüsha olması halinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 tarihli ve 232/250 sayılı kararında da açıklandığı üzere, onaysız fotokopi niteliğinde olup suret belge özelliği taşımayan belgelerin hukuki sonuç doğurmaya elverişli nitelikte olmadığı ve aldatıcılık özelliği bulunmayacağından belgede sahtecilik suçunun unsurları itibarıyla oluşmayacağı, belge aslının temini halinde ise,

belgelerde sahtecilik suçlarında aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğundan, suça konu belgenin duruşmada incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma sonucu hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2015 tarihli ve 2015/896 Esas, 2015/890 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,