Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/11160 K.2022/8869

1) 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b. maddesinde düzenlenen “sahte belge düzenleme“ ile 359/a-2. maddesinde düzenlenen "muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme" suçlarının birbirinden farklı ve bağımsız suçlar olduğu, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme suçunun oluşabilmesi için taraflar arasında gerçek bir mal veya hizmet alışverişinin bulunması, ancak alışveriş miktar veya mahiyetinin gerçekte olduğundan farklı gösterilmesinin gerektiği, belgenin gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde varmış gibi düzenlenmesi halinde ise sahte belge düzenleme suçunun oluşacağı nazara alındığında;

somut olayda, POS tefecilik faaliyeti kapsamında vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde ve elde ettiği faiz gelirini gizlemek amacıyla herhangi bir mal ve hizmet satışına dayanmayan belge (fatura, ÖKC fişi, gider pusulası) düzenlediği iddia edilen sanık hakkında, 2013 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan 213 sayılı VUK’nin 359/b. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında;

sanığın sübutu kabul edilen fiilinin 213 sayılı VUK’nin 359/b. maddesinde düzenlenen zincirleme şekilde sahte belge düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin, suçun nitelendirilmesinde hataya düşülerek ve sanığa 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme suçundan VUK’nin 359/a-2. maddesi uyarınca mahkûmiyet hükmü kurulması, yasaya aykırı,