Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/11762 K.2024/4294

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2014 tarihli ve 2013/1195 Esas, 2014/212 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.03.2014 tarihli ve 2013/1195 Esas, 2014/212 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 27.11.2017 tarihli ve 2017/5242 Esas, 2017/8227 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

3. Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2020 tarihli ve 2017/1213 Esas, 2020/554 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 58 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, atılı suçu işlemediğine, bu nedenle kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, suçtan zarar gören ... adına sahte senet düzenleyerek borcundan dolayı suçtan zarar gören ...'a verdiği iddiası ile sanık hakkında üzerine atılı suçu işlediği iddiası ile kamu davası açılmış, sanık savunmasında suçlamaları kabul etmemiş, suçtan zarar gören ...'un suçtan zarar gören ...'dan borç para aldığını, onun karşılığında senedi verdiğini, senetteki yazıların kendisine ait olduğunu ancak imzayı ...'un attığını beyan etmiş, dosya arasında bulunan bilirkişi raporunda, senetteki borçlu imzalarının ...'un eli ürünü olmadığı belirtilmiş,

suçtan zarar gören ... soruşturma aşamasında verdiği mal karşılığında senedin kendisine sanık tarafından verildiğini beyan etmiş, Mahkemece sanık savunmaları, suçtan zarar gören beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı ile sanığın atılı suçu işlediği kabulü ile hakkında temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

5. Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.06.2013 tarih ve 2013/8-151/304 sayılı ilamında açıklandığı üzere, birden fazla tekerrüre esas alınabilecek hükümlülüğün bulunması halinde bunlardan en ağırının esas alınması gerekeceğinden, adli sicil kaydında yer alan ve daha ağır bir cezayı içeren Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/58 Esas ve 2007/882 Karar sayılı ilamıyla hükmolunan cezanın tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2010 tarihli ve 2010/617 Esas, 2010/883 Karar sayılı hükmün esas alınması dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.10.2020 tarihli ve 2017/1213 Esas, 2020/554 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak,

yerine ''Sanığın, Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/58 Esas ve 2007/882 Karar hükümlülüğünün tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi, suretiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek,

1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası ve 5275 sayılı Kanun’un 108 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince koşullu salıverilmeye eklenecek sürenin, hatalı uygulama sonucu hükümde gösterilen ilam nedeniyle koşullu salıverilmeye eklenecek süreden fazla olamayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesine,