Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/13508 K.2024/5412

Sanık ...'un yokuluğunda verilen hükme dair gerekçeli karar 09.02.2016 tarihinde tebliğ edilmiş ise de; tebligat parçasında, muhatabın adresten geçici olarak ayrılma nedeninin belirtilmediği gibi tebligatın haber verildiği komşunun da isim ve imzası yer almadığı, bu sebeplerle tebliğin usulsüz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine ve süresinde temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli ve 2014/218 Esas, 2015/296 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kamu kurum ve kuruluşları, vb.tüzel kişiliklerin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesi uyarınca ikişer kez 4 yıl 2 ay hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın suç işleme kastıyla hareket etmediğine ve olayın hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğuna ilişkindir. B. Sanık ...'un temyiz isteği; katılanları hiç görmediğine ve üzerine atılı suçu işlemediğine ilişkindir. C. Sanık ...'nun temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına ilişkindir. D. Sanık ...'ın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'ın suç tarihi itibarıyla Hacettepe Üniversitesi Halk Sağlığı Ana Bilim Dalında Profesör ünvanı ile öğretim görevlisi olarak çalıştığı, ayrıca Türkiye Halk Sağlığı Kurumu Derneğinin de yönetim kurulu başkanlığını yaptığı, olay tarihinde sanığın anılan dernek başkanı sıfatıyla Arakan' da mağdur olan müslüman halka yardım yapılacağı ve onlar adına kurban kesileceği iddiasıyla kurum adına canlı büyükbaş hayvan alınacağı haberini yayarak sanıklar ..., ... ve ... aracılığıyla canlı hayvan ticareti yapan katılan ... ile iletişim kurduğu,

sanıklar ..., ... ve ...'ın gerçek kimliklerini gizleyip farklı isimler kullanarak Arakan'daki müslümanlar adına kurban kesileceği vaadiyle sanık ...'in başkanlığını yaptığı kurumun canlı hayvan satın alacağı hususunda katılan ...'i kandırdıkları, katılan ...'in diğer katılan ... ile birlikte Ankara'ya giderek hayvanları satın alacağı söylenen sanık ... ile makamında görüştükleri, sanık ...'in burada da katılanlara aynı konuda beyanlarda bulunduğu,

katılanların sanık ...'e sahip olduğu makam ve ünvanların da etkisiyle inandıkları, akabinde tarafların protokol imzaladıkları, protokol gereği katılanların toplam 249.000,00 TL değerindeki canlı büyükbaş hayvanı sanık ...'in yardımcıları ve kurum çalışanları olarak kendilerini tanıtan diğer sanıklara teslim ettikleri, teslimden sonra sanıkların katılanlara anılan miktar kadar senet verdikleri, senet bedellerinin katılanlara ödenmediği, adına alım yapılan derneğin tüzüğünde bu tarz faaliyetlerin bulunmadığı ve bu alımın dernek kayıtlarında yer almadığı,

sanıkların bu suretle fikir ve eylem birlikteliği içerisinde katılanları dolandırdıkları iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.01.2018 tarihli ve 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23.01.2018 tarihli ve 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere; hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde uygulanacak olan 5275 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesiyle yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... müdafii, sanıklar ..., ... ve ...'ın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.12.2015 tarihli ve 2014/218 Esas, 2015/296 Karar sayılı kararında sanık ... müdafii, sanıklar ..., ... ve ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ... müdafii, sanıklar ..., ... ve ...'ın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,