Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/13658 K.2023/741

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.11.2013 tarihli ve 2010/247 Esas, 2013/501 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında basit dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ile 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ve 2.490 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına , hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.11.2013 tarihli ve 2010/247 Esas, 2013/501 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 30.10.2017 tarihli ve 2017/21996 Esas, 2017/21803 Karar sayılı kararı ile eylemin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d maddesi kapsamında öngörülen kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiği zorunluluğu nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakları da saklı tutulmak suretiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2018 tarihli ve 2018/14 Esas 2018/112 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 158 nci maddesinin birinci fıkrasının d bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri ile 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 2.490,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, verilen karara itiraz ettiği, beraat talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ... ile temyiz dışı sanık ...'un birlikte suç tarihinde müşteki ...'ya ait İkra Mobilya isimli iş yerine geldikleri, sanıkların kendilerini Ahmet TUNÇ ve Secarettin GÜLTEN ismiyle tanıtıp, bu kişilerin kimlik bilgilerini içerir sürücü belgesine fotoğraflarını yapıştırarak fotokopisini kullanmak suretiyle müştekinin iş yerinden bir kısım ev eşyaları aldıkları, akabinde aldıkları ürün karşılığı dosyada örneği bulunan bononun düzenlendiği, bononun borçlusu olarak da sahte sürücü belgesi ibraz edilen Ahmet Tunç'un gösterildiği, Seracettin Güten'in ise kefil olarak gösterildiği, her iki sanığın senede kefil ve borçlu olarak başkalarına ait kimlik bilgileri ile imza attıktan sonra ürünleri aldıkları ve iş yerinden ayrıldıkları anlaşılmaktadır.

2.Mahkemesince sanık savunması, müşteki ve tanık beyanları, teşhis tutanakları ile tüm dosya kapsamında sanığın atılı suçu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.03.2018 tarihli ve 2018/14 Esas 2018/112 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanğın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,