Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/16062 K.2024/4552

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Nazilli 3. Sulh Ceza Mahkemesinin, 14.01.2014 tarihli ve 2013/132 Esas ve 2014/14 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 nci maddesinin birinci fıkrası, 61, 62, 50, 52 nci maddeleri uyarınca 3.000,00 TL ve 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin, 19.06.2017 tarihli ve 2017/15907 Esas, 2017/15521 Karar sayılı ilâmıyla;

"Sanığa yüklenen güveni kötüye kullanmak suçu nedeniyle, hükümden sonra ve 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Nazilli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2019 tarihli ve 2017/475 Esas, 2019/109 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 nci maddesinin birinci fıkrası, 61, 62, 50, 52 nci maddeleri uyarınca 3.000,00 TL ve 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyizi; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın şikayetinde; vefat eden babası Hüseyin Kunt adına kayıtlı olan fakat kendisinin kullanmakta olduğu 09 F ... plakalı bir kamyonetinin olduğunu, 2012 yılı Nisan ayında Adnan Menderes Üniversitesi Hastanesinde tedavi olduğu sırada akrabası olan sanığın, eşinden söz konusu aracı vergi ve sigorta masraflarını ödemek amacıyla aldığını, taburcu olduktan sonra ikametine geldiğinde olayı eşinden öğrendiğini, sanığın yanına gittiğinde aracı ... isimli şahsa sattığını söylediğini, bu şahsın da aracı hurdacı Süleyman isimli bir şahsa sattığını, rızası dışında aracını başkalarına satan sanıktan şikayetçi olduğu bu şekilde güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddiası ile kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Mahkemesince sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçunun sübut bulduğu kabul edilerek temyiz incelemesine konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığa isnat edilen güveni kötüye kullanma suçundan dolayı kurulan hükümden sonra, 16.03.2021 tarih ve 31425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa’ya aykırı bulunarak iptal edilmiş olması karşısında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2. Sanık hakkında ceza belirlenirken, gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesinde 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası yerine 50 nci maddesinin birinci fıkrasının a bendi olarak ifade edilmesi,

3. Sanık hakkında ceza belirlenirken, hapis cezası alt sınırdan takdir edildiği halde, gerekçesi açıklanmadan, gün para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak verilmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması,

nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Nazilli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.01.2019 tarihli ve 2017/475 Esas, 2019/109 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiin temyiz isteği yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeksizin hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,