Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/20075 K.2025/3843

Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, hüküm tarihi itibarıyla itiraz yoluna tabi olduğu ve itiraz merciince incelenerek itirazın reddi kararı ile 14.08.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, temyizin kapsamı dışında tutulmuş, temyiz incelemesi, banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla dolandırıcılık suçuna münhasır kılınmıştır.

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 158/1 maddesinin (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde belirtilen nitelikli hâllerde, temel hapis cezası 3 yıldan ve temel gün adli para cezası suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacağı, buna göre 5237 sayılı TCK'nın 61/1 maddesinde yer verilen kriterler ile aynı Kanun'un 52. maddesi de gözetilmek suretiyle hapis cezasının alt sınırı 3 yıl ve gün karşılığı belirlenecek adli para cezasının alt sınırının, haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde temel cezaların belirlenmesi akabinde artırım ve indirimlerin bu miktarlar üzerinden yapılması gerekirken,

5237 sayılı TCK'nın 158/1-j maddesi gereği temel cezaların takdiren 2 yıl hapis ve suçtan elde edilen haksız menfaat olan 4.560,00 TL karşılığı 228 gün adli para cezası olarak belirlendikten sonra aynı Kanun'un 158/1-son maddesinde yer verilen düzenleme gerekçe gösterilerek hapis cezasının 3 yıl ve adli para cezasının haksız menfaatin iki katından az olamayacak şekilde 456 gün adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle hatalı uygulama yapılmış ise de ceza indirimlerinin bu miktarlar üzerinden yapılmış olması karşısında bu husus sonuca etkili görülmediğinden,

sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3 maddesinde belirtildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 23.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca da bu hususun infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından,

sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 53/3 maddesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen;

“... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin eklendiği de gözetilerek hak yoksunluklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.