Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/24589 K.2024/1825

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılamada, Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.03.2019 tarihli ve 2018/685 Esas, 2019/269 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 6.000,00 Türk lirası ve 80,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; eksik inceleme sonucu hüküm verildiğine, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, 04.09.2012 tarihinde katılanı cep telefonundan arayarak kendisini polis olarak tanıtıp, katılanı kredi kartından terör örgütüne para aktarıldığına ve telefon hattının terör örgütü tarafından kullanıldığına dair sözler söylemek suretiyle hile ile kandırarak ve yönlendirerek, katılanın, kendisine ait kredi kartına 1.000,00 Türk lirası ve bildirdiği T.C. kimlik numarasına 2.000,00 Türk lirası para yatırmasını sağladığı,

2. Sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak, sanığa yapılan tebligatın bila ikmal iade edildiği ve katılana usulüne uygun tebliğe rağmen üç gün içinde geri dönüş yapılmadığı tespit edildiğinden uzlaşmanın sağlanamadığı,

3. Mahkemece, sanığın eyleminin suç tarihine göre lehe kabulle basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, temyize kabul edilerek konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın atılı suçlamayı reddetmesi, kredi kartının suç tarihinde kayıp olduğunu, kredi kartını kaybetmesi nedeniyle Eyyübiye karakoluna müracaat ettiğini savunması, HTS kayıtlarında katılanı arayan telefon hattının farklı bir şahıs adına kayıtlı olması, katılan tarafından gönderilen paranın sanık tarafından çekildiğine veya paranın gönderildiği kredi kartıyla sanık tarafından harcama yapıldığına dair bir tespit yapılmamış olması karşısında, atılı suçu sanığın işleyip işlemediğinin şüpheye yer bırakmayacak şekilde ortaya konabilmesi için;

A. Öncelikle sanığın kredi kartıyla ilgili kayıp başvurusunda bulunup bulunmadığının tespiti, kaybolduğunu savunduğu kredi kartının her türlü kullanımında şifre gerekip gerekmediği, katılan tarafından gönderilen paranın ATM’den mi çekildiği yoksa, kredi kartı ile harcama yapılırken mi kullanıldığı, internet üzerinden alışveriş yapılmış olması halinde sanığa alışverişle ilgili onay kodu gönderilip gönderilmediği hususlarının araştırılması,

B. Katılanın beyanında paranın bir kısmını sanığın bildirdiği T.C. kimlik numarasına gönderdiğini söylemesi, Yap Kredi Bankasının 05.09.2012 tarihli yazısında para yatırılan T.C. kimlik numarasının [TCKN] olduğunun belirtilmesi ve bu kimlik numarasının sanığın kimlik numarasıyla aynı olmaması karşısında, bahsedilen kimlik numarasının kime ait olduğunun tespit edilmesi ile gönderilen parayla ilgili CMK'nın 48 inci maddesi uyarınca tanık sıfatıyla beyanının alınması,

C. Suçta kullanıldığı anlaşılan ve başka bir şahıs adına kayıtlı olan 0536 ... .. .. numaralı cep telefonu hattı ile olay tarihinde sanık adına kayıtlı olan cep telefonu hattının, olay tarihinden önceki ve sonraki dönemleri kapsar şekilde HTS kayıtlarının getirtilerek sanık ile katılan arasında arama kaydı olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. Kabule göre de; sonuç ceza olarak 6.000,00 Türk lirası ve 80,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesine rağmen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi gereğince hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.03.2019 tarihli ve 2018/685 Esas, 2019/269 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,