Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/25050 K.2024/564

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2013 tarihli ve 2012/1034 Esas, 2013/129 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl 2 ay hapis ve 12.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2013 tarihli ve 2012/1034 Esas, 2013/129 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 27.12.2016 tarihli ve 2014/20533 Esas, 2016/9992 Karar sayılı kararı ile uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerekliliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.09.2019 tarihli ve 2018/619 Esas, 2019/406 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 2 yıl 2 ay hapis ve 12.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan vekilinin temyiz isteği; alt sınırdan ceza tayin edilmesine ilişkindir. B. Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, emeklilik işlemlerinde danışmanlık verdiği bir iş yerinin bulunduğu, aslında emeklilik koşulları oluşmayan, fiili durum itibariyle emekli olamayacak olan katılandan, onu emekli edebileceği ancak bunun için belirli bir miktar para gerektiğini söyleyerek iki ayrı zaman diliminde toplam 12.800,00 TL aldığı iddia olunmuştur 2. Mahkeme tarafından, sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımı, uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin uzlaştırma raporu ve tüm kapsamı itibarıyla sanığın eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip yüklenen suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmamış, atılı suçun zincirleme biçimde işlendiği anlaşılmasına rağmen sanık hakkında,

5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, bozma öncesi hükmün sanık tarafından temyiz edildiği dikkate alınarak kazanılmış hak ilkesi gereği ceza olarak sonucu değiştirmeyeceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Ancak; sanığın adli sicil kaydına göre ... 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2011 tarihli ve 2010/458 Esas, 2011/ 363 Karar sayılı kararı ile ilamının tekerrüre esas olduğu gözetilmeden, sanığın temyiz dilekçesi üzerine Yargıtay 23. Ceza Dairesince istemin süresinde olduğu kabul edilerek esastan incelenen ve onanmasına karar verilerek suç tarihinden sonra 17.03.2016 tarihinde kesinleştiğinden tekerrüre esas olmayan ... 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.10.2010 tarihli ve 2010/132 Esas, 2010/572 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması hukuka aykırı olup söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle ...

10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.09.2019 tarihli ve 2018/619 Esas, 2019/406 Karar kararına yönelik katılan vekili ve sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine'' sanık hakkında ...

14. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2011 tarihli ve 2010/458 Esas, 2011/363 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı ve yedinci fıkraları uyarınca verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,