Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/26004 K.2025/4464

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

İstanbul (Kapatılan) 64. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.06.2015 tarihli ve 2014/1398 Esas, 2015/564 Karar sayılı kararında 2 yıl hapis ve 14.600,00 TL adli para cezasına hükmedildiği, temyize konu kararda ise 1 yıl 10 ay 15 gün hapis ve 3.000,00 TL adli para cezasına hükmedildiğinin anlaşılması karşısında Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, keza 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin yirmi ikinci fıkrası ve bu maddeye göre çıkarılan Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 38 inci maddesindeki “Uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri yargılama giderlerinden sayılır, ilgili ödenekten karşılanır.

Uzlaşmanın gerçekleşmesi durumunda, bu ücret ve giderler Devlet Hazinesi üzerinde bırakılır. Uzlaşmanın gerçekleşmemesi hâlinde uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri hakkında Kanunun yargılama giderlerine ilişkin hükümleri uygulanır." hükmü uyarınca, lehe bozma sonrası uzlaştırma giderinin sanığa yükletileceğinin anlaşılması karşısında Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.