Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/27412 K.2024/11916

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1. Bozma öncesi verilen ve sadece sanık tarafından temyiz edilen 11.09.2014 tarihli ilk hükümde sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a. maddesi uyarınca adli para cezası seçenek yaptırımına çevrildiği halde, bozmadan sonra kurulan hükümde hapis cezasına hükmolunması ve ertelenmesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son. maddesine aykırı davranılması,

2. 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesine göre yalnızca hapis cezasının ertelenmesi mümkün iken, mahkemece sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının da ertelendiği anlamı çıkacak şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükümden hak yoksunluğu, erteleme ve kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlarının uygulanmamasına ilişkin altıncı, dokuzuncu, onuncu, onbirinci, onikinci ve onüçüncü paragrafların tamamen çıkartılmasına ve hüküm fıkrasında 5. paragraftan sonra gelmek üzere ayrı bir paragraf olarak.

"Ancak hüküm yalnızca sanık tarafından temyiz edilmiş olup aleyhe temyiz bulunmadığından ve bu durum ceza miktarı açısından 1412 sayılı Kanunun 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğundan, sanığın neticeten 7.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,