Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/27565 K.2023/5979

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine, Hatay 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2019/257 Esas, 2020/261 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan sanıklar hakkında ayrı ayrı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 1yıl 8 ay hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'in temyiz talebi; hakkında beraat hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir. 2. Sanık ... müdafiinin temyiz talebi; müvekkili hakkında beraat hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir. 3. Katılan vekilinin temyiz talebi, eylemin nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, sanıklara hükmedilen cezanın az olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ...'in kendisini İskenderun Demirçelik Fabrikası Müdürü Hasan olarak, sanık ...'in ise kendisini avukat olarak katılana tanıttıkları ve katılana İsdemir fabrikasından ucuza demir satabileceklerine inandırdıkları, sanıklar ve katılanın 300.000,00 TL karşılığında 260 ton demir satımı konusunda anlaştıkları ve katılanın sanıklara üç gün içinde toplam 95.600,00 TL verdiği iddia ve kabul olunmuştur.

2. Katılan sanıkları yargılama sırasında temin edilen fotoğraflardan tam ve kesin olarak teşhis etmiştir.

3. 29.09.2011 tarihli fotoğraf ve adres tespit tutanağı dosya arasındadır.

4. Katılan tarafından suça konu edilen paraların sanığa havale edilmesine ilişkin banka kayıtları dosya arasındadır.

5. Tanık ... Göksü Tıraşoğlu beyanında katılanın beyanını doğrulamıştır.

6. Sanık ...'in paranın hesabına geldiğini ancak parayı çekip katılanın söylediği kişiye elden verdiğini beyan etmiş, atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

7. Sanık ... atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

8. Uzlaştırma işlemleri başarısız olmuştur.

9. Mahkeme sanıkların atılı suçu işlediklerinin kabulü ile mahkûmiyetlerine hükmetmiştir.

IV. GEREKÇE

1. İlk uzlaştırma işleminin gerçekleştirildiği 17.05.2019 ile uzlaştırma raporu tarihi olan 02.07.2019 arasında zamanaşımının durduğu tespit edilerek inceleme yapılmıştır.

2. Sanıkların savunması, katılanın beyanı, katılanın sanıkları kesin ve net bir şekilde teşhis etmesi ile dosyadaki tüm deliller değerlendirildiğinde atılı suçun sanıklar tarafından işlenmediğine dair temyiz sebepleri yerinde olmadığından mahkeme hükmünde bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ..., sanık ... müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

4. Hatay 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2019/257 Esas, 2020/261 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen;

a. 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesiyle yapılan değişiklik gözetilmeden, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

b. Hükümlerin sanıklar lehine bozulması nedeniyle, Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği'nin 38 inci maddesinin üçüncü ve dördüncü maddeleri gereği başarısız kalan uzlaştırma işlemleri haricinde lehe bozma sonrasında yapılan diğer yargılama giderlerinin sanıklara yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi, dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (4) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle Hatay 3.Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2019/257 Esas, 2020/261 Karar sayılı kararına yönelik sanık ..., sanık ... müdafii ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının adli para cezasına ilişkin kısmından " adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibaresinin çıkarılarak,

yerine "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun'la değişik 106/3. maddesi gereğince infazına" ibaresinin eklenmesi ile hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin paragrafın tümüyle çıkartılarak yerine "Bozma öncesi yapılan 1 tebligat gideri 6 TL, 1 bilirkişi sarf gideri 60 TL, 4 PTT gideri 11,10 TL'den oluşan toplam 77,10 TL'den cezalandırılan sanıkların payına düşen 25,7' TL ile sanık ... yönünden yapılan 5 tebligat gideri 32 TL, 1 PTT gideri 2,5 TL, sanık ... yönünden yapılan 4 Tebligat gideri 25 TL, 2 PTT gideri 4,1 TL olmak üzere neticeten sanık ...'ten 60,2 TL,

...'den ise 54,8 TL masrafının ve uzlaştırma işlemleri yönünden yapılan 150 TL masrafın sanıklardan tahsiline, bozma sonrasında yapılan uzlaştırma hariç yargılama giderlerinin ise bozma kararları sanıkların lehine olduğundan Hazine üzerinde bırakılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,