Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/27933 K.2023/5978

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine yapılan yargılamada; Şanlıurfa 4.Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2020 tarihli ve 2019/297 Esas, 2020/263 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 820,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi, atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde sanığın, katılanın cep telefonunu arayarak kendisini Komiser ... olarak tanıtıp "Emniyetten aradığını, banka hesabına ve kimlik bilgilerine girilmiş olduğunu, hesabından para çekildiğini, söyleyeceği hesap numarasına para göndermesini ve sonra hemen emniyete gelmesini" söylediği, buna inanan katılanın sanığın kredi kartı hesabına 02.10.2011 günü toplam 1.500,00 TL para gönderdiği iddia ve kabul olunmuştur.

2. Sanık atılı suçu kabul etmemiştir.

3. 26.10.2011 tarihli banka cevabi yazısından hesabın sanığa ait olduğu bildirilmiştir.

4. 10.10.2011 tarihli banka yazısından; sanık tarafından 04.10.2011 tarihinde kartın kapatılması talimatı verildiği ve bu talebe istinaden 11.10.2011 tarihinde kartın kapatıldığı, söz konusu kartın 17.08.2011 tarihinden sonra herhangi bir postta kullanılmadığı, kredi kartına yatırılan paranın kartın borcundan mahsup edildiği ve 687,38 TL artı bakiyesinin mevcut olduğu bildirilmiştir.

5. Taraflar arasında uzlaşma sağlanamamıştır.

6. Mahkeme sanığın atılı suçu işlediğinin kabulü ile mahkûmiyetine hükmetmiştir.

IV. GEREKÇE

Dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamında bulunması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin yirmi birinci fıkrası ve Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği'nin 34 üncü maddeleri uyarınca, ilk uzlaştırma teklifinin yapıldığı 24.05.2019 ile uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin raporun uzlaştırma bürosuna verildiği 19.06.2019 tarihleri arasında dava zamanaşımı süresinin durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1. Şanlıurfa 4.Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2020 tarihli ve 2019/297 Esas, 2020/263 Karar sayılı kararında, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şanlıurfa 4.Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2020 tarihli ve 2019/297 Esas, 2020/263 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,