Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2021/28075 K.2023/8059

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2014 tarihli ve 2013/139 Esas, 2014/663 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 52 nci, 51 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis ve 20.820,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2014 tarihli ve 2013/139 Esas, 2014/663 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 18.11.2019 tarihli ve 2017/34583 Esas, 2019/11866 Karar sayılı kararı ile ... sanığa yüklenen ve 5237 sayılı TCK’nın 155/2 maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, 24/10/2019 tarih ve 30928 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ve ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine, Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.07.2020 tarihli ve 2019/795 Esas, 2020/334 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 52 nci, 51 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis ve 20.820,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; bilirkişi raporlarında sadece gidiş masraflarının ve yolun hesaplandığına, dönüş mesafesinin ve masrafların hesaplanmadığına, bu hususa ilişkin itirazlarının değerlendirilmediğine, daha önce verilen temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenlerle de kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın müdürlüğünü yaptığı şirkette şoför olarak çalışan sanığın, taşıdığı yükü götürdüğü yerde anlaşmalı benzin istasyonundan yakıt aldığı, ayrıca yükü götürdüğü yerden nakliye ücreti aldığı, katılanın yapılan yol ile harcandığı söylenen yakıt gideri arasında fark olduğu gerekçesi ile şikayetçi olduğu, sanığın sefer yaptığı yol mesafesinde yakılacak yakıt ile aldığı benzin ve nakliye ücretlerinin karşılaştırılması sureti ile bilirkişi raporları alındığı, hükme esas alınan rapora göre sanığın uhdesinde asgari 26.507,00 TL bulunduğunun tespit edildiği, bu şekilde sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia ve kabul edilmiştir.

2. Sanığın savunmaları inkara yönelik ise de dosya kapsamı ve bilirkişi raporu karşısında sanığın inkara yönelik savunmalarına itibar edilmediği anlaşılmıştır.

3. Uzlaştırma raporuyla, sanık ve katılan arasında katılanın uzlaşmak istemediğini beyan etmesi nedeniyle uzlaşmanın sağlanamadığı tespit edilmiştir.

4. Yapılan yargılama neticesinde sanığın üzerine atılı eylemin sabit olduğu kabulü ile zincirleme suç hükümleri ve gerekçeleri açıklanarak takdiren 5237 sayılı Kanun'un 62 inci ve 51 inci maddeleri uygulanmak suretiyle ceza tayin edildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun 7188 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenmiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

3. Hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde uygulanacak olan 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesiyle yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.07.2020 tarihli ve 2019/795 Esas, 2020/334 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,